Kosmologia i kalendarz

W tej części przeczytacie o układzie planetarnym Świata Adeptów oraz jego wpływie na kalendarz mieszkańców ŚA. Wyjaśnię też pokrótce, dlaczego tworząc to uniwersum, przyjęliśmy takie, a nie inne rozwiązania.


1.Kosmologia ŚA.

Ośmiomiesięczny rok, czterdziestopięciodniowy miesiąc i tak dalej. Dlaczego akurat tak? Łatwo jest sobie wymyślić, że w nowo opracowanym uniwersum będzie “x” dni, byle tylko było inaczej. Można i tak. W przypadku Świata Adeptów nie chcieliśmy nadmiernego udziwnienia, dlatego podstawowe wielkości, takie jak rozmiar planety ŚA, czy długość roku, zbliżone są do tych, które są dla nas, Ziemian, oczywiste.

Ważne było, aby system kalendarzowy został solidnie osadzony w realiach świata. Osiągnięcie tego nie było trudne. Doskonale wiemy, że sposób odmierzania czasu wypływa z obserwacji otaczającego świata. Ludzie na Ziemi liczyli upływające dni zgodnie z ruchem planety wokół Słońca, a rok podzielili według cyklu księżycowego. W Świecie Adeptów zadziałały podobne mechanizmy. Różnice wynikają nie tylko z odmiennej budowy układu planetarnego, ale też z innego podłoża kulturowego, a także z historii, której początki są niejasne.

2. Układ planetarny.

Nazewnictwo ciał niebieskich pochodzi z wymieszania mitologii Redanu Środkowego oraz filozofii Kanonu Arcsaron, o których możecie przeczytać tu.

Układ planetarny ŚA jest młodszy od Układu Słonecznego, a przez to bardziej dynamiczny. Znajduje się tu więcej materii międzyplanetarnej, dysków materii protoplanetarnej, a także pozostałości po kosmicznych katastrofach.

– Gwiazda – w zależności od kultury zwana Eanue lub Annaten. Oczywiście najbardziej powszechne określenie, to po prostu Słońce. Gwiazda naszego świata to żółty karzeł, nieco większy od ziemskiego Słońca.

Skarthang – pierwsza superziemia w tym układzie. Powoduje długotrwałe zaćmienia w Świecie Adeptów. Posiada również pierścienie materii, które powstały w wyniku rozerwania jego satelity przez grawitację gwiazdy.

Świat Adeptów – w zależności od regionu geograficznego, zwana Eanue, Enna, lub Eodan, a także potocznie, Ziemią.

Ziemia w Świecie Adeptów jest drugą planetą układu planetarnego. Jej obwód równikowy to ok. 37500 km (nieco mniejsza od naszej Ziemi). Odległość od Słońca (Annaten) to ok. 175 mln km (mniej niż Mars, więcej niż Ziemia). W przybliżeniu obiega gwiazdę w 360 dni. Kąt nachylenia osi obrotu względem orbity jest nieco mniejszy od ziemskiego.

Varenhei – skalista planeta, wielkością zbliżona do ŚA. Niektórzy Adepci podejrzewają, że posiada ona florę, być może nawet faunę.

– Pas materii i asteroidów -Hessven – pozostałość po gazowym olbrzymie, tworzącym płaski obłok materii w środku układu planetarnego. W słoneczne i bezchmurne dni, widoczny jest z okolic biegunów, jako jaskrawy zarys, przecinający na długość cały nieboskłon. Mówi się, że ten ślad na niebie, to widok na Unduraan, krainę umarłych, która jest prowincją świata bogów.

Toram – skalna planeta wielkości superziemi. Widoczna gołym okiem z ŚA.

Cseras – gazowy olbrzym. Posiada rozbudowany układ satelit.

Wyan – gazowy olbrzym z pierścieniami materii i satelitami wielkości ŚA.

Arcson – gazowy olbrzym, bez satelit, otacza słońce niezwykle wolno, jeden pełny obieg to ponad 500 lat.

Widok z wysokiego pułapu na prowincję Turais.

3. Najbliższe ciała niebieskie.

ŚA otaczają trzy satelity oraz pas kosmicznej materii. W powszechnym obiegu, wspólnym dla całego kontynentu, funkcjonują nazwy księżyców, pochodzące z panteonu Redanu Środkowego i Zachodniego.

– Księżyc 1 – Eireen – najbliższy planety. Znajduje się wewnątrz przestrzeni między pierścieniem materii a planetą. Jest to niewielki księżyc, który kształtem i wymiarami przypomina Fobos – księżyc Marsa. Jego wschód i zachód zobaczysz przynajmniej dwa razy dziennie.

– Księżyc 2 – Dvimbar – wchodzi w skład pierścienia materii, de facto rozdzielając go na dwa. Rozdział na dwa pierścienie jest widoczny z planety w zależności od miejsca przebywania obserwatora. Na równiku pierścienie zlewają się wizualnie w jeden, a im bliżej bieguna, tym lepiej widać rozdział. Księżyc wielkości ok. połowy Księżyca ziemskiego.

– Księżyc 3 – Dagmed – Znajduje się poza pierścieniem materii, jest największym z trzech satelit. W parametrach najbardziej zbliżony do ziemskiego.

– Most Einadan – pierścień materii otaczający planetę w płaszczyźnie równika. Pozostałość po kolizji z czasów formowania układu planetarnego Świata Adeptów. W kolizji prawdopodobnie zderzyły się dwa ciała niebieskie i złączyły się w jedną chmurę materii. Z czasem, pod wpływem grawitacji planety, najgęstsza część materii uformowała Dvimbara, a reszta ustabilizowała się wokół planety jako pierścień materii złożonej z pyłów, gazu i kamiennej drobnicy (której odpady czasem łupną w ŚA, powodując ogromne zniszczenia).

Pierścienie wzmacniają pole magnetyczne, chroniące planetę i księżyce przed promieniowaniem kosmicznym i słonecznym. W skład pierścieni materii wchodzi nie tylko pył protoplanetarny, ale też odłamki kamiennego gruzu, w tym większe satelity o średnicy do kilku kilometrów.

Warto wspomnieć, że Most Einadan stanowi dla Świata Adeptów zagrożenie. W wyniku zderzeń kosmicznych, z orbity często wybijane są meteoroidy, które spadają na ŚA, siejąc zniszczenie.

4. Kalendarz ŚA.

Podstawą kalendarza ŚA jest filozofia Kanonu Arcsaron, którego założenia powstały na bazie wczesnych obserwacji astronomicznych. Astronomowie ŚA, korzystając z prymitywnych narzędzi obserwacyjnych ustalili, że układ planetarny wokół ich planety składa się z ośmiu ciał niebieskich. Wiedzieli o istnieniu pięciu planet: Skarthang, Enna (czyli Świat Adeptów), Varenhei, Toram i Cseras, oraz oczywiście trzech księżyców: Eireen, Dvimbar i Dagmed. Z takiej wiedzy o świecie, wziął się pierwotny i w zasadzie do dziś nie zmieniony, kalendarz.

Światoadeptowy rok to 363 dni. Podzielono je na dziesięć miesięcy po 45 dni + 3 dni świąteczne. Pierwszy dzień każdego miesiąca oraz poprzedzająca go noc to jedno ze świąt kanonicznych – cztery astronomiczne, cztery tradycyjne. Ustalonym początkiem roku jest przesilenie zimowe – narodziny światła. Trzy dodatkowe dni tworzą dodatkowy, odrębny czas. Uznawany niegdyś za okres, kiedy bogowie odchodzą z ziemi na wielką ucztę, w pierwotnym kanonie był momentem skupienia i czuwania w oczekiwaniu na ich powrót. W późniejszym czasie stał się “czasem poza czasem”, hucznym karnawałem, opartym na haśle “hulaj dusza, piekła nie ma”.

Dobę podzielono na 24 godziny. Pierwotnemu podziałowi przyświecał następujący zamysł:

8 godzin obowiązku

8 godzin przyjemności

8 godzin wypoczynku

5. Wyjście w przestrzeń.

Korzystając z darmowego narzędzia, jaki jest licentia poetica, na pewnym etapie uznaliśmy, że byłoby fajnie, gdyby Adeptom udało się wyjść w przestrzeń kosmiczną. Opracowaliśmy pewną koncepcję, w której odbywają się eksperymentalne podróże poza atmosferę planety ŚA. Nie wchodząc na razie w szczegóły (o których wkrótce przeczytacie w Podręczniku), wspomnę, że dzięki dużej mocy i większemu zasięgowi pola magnetycznego planety, możliwe są podróże w przestrzeń kosmiczną bez szwanku dla członków załóg. W obrębie oddziaływania magnetycznego pierścieni znajdują się trzy wejścia do tuneli czasoprzestrzennych. Prowadzą one do trzech innych światów, a wyjścia znajdują się w obrębie pól magnetycznych tamtych planet.

Caern & Karasu